Woord van de maand

Het tonen van zwakheid

Augustus 2017

Wie zich wil laten gelden en in het leven succes wil hebben, die mag geen zwakte tonen. Dat wordt al geleerd op het schoolplein. En wanneer men dit niet eigenlijk niet wil, doet men dan net alsof. Menigeen heeft het laten zien van kracht zich zo eigen gemaakt, dat hij zijn zwakheden helemaal niet meer wil zien. En dat is niet alleen maar een manager-ziekte. Ook sommige kinderen van God hebben het moeilijk om zwakte te tonen en het toegeven van zwakheden.

Altijd maar weer blij zijn, altijd sterk zijn in het geloof, altijd trouw zijn in de navolging, altijd bereid zijn tot verzoening, enz., enz., …

Ongeloof, twijfel, falen. Niet bij mij! Maar wie kan van zichzelf zeggen om zich altijd op het hoogtepunt van het geloof te bevinden. Nooit zwak te worden, nooit in zak en as zitten, nooit jammerlijk te falen?

Het eigenlijke probleem met het verdringen van de eigen zwakheden is niet dat men zichzelf groter maakt als dat men in werkelijkheid is. Fataal is het als daarmee de waarde van de genade daalt. Want de grootsheid van de genade weet alleen degene werkelijk op waarde te schatten wanneer men zich van zijn zwakheden bewust is. Ook als men zich er niet voor schaamt om ook eens te zeggen: „Heer, ik geloof, kom mijn ongeloof tegemoet.”

Impuls uit een kerkdienst van de stamapostel