Woord van de maand

De Heer zorgt voor ons

Juli 2009

Vaak heb ik er in de dienst op gewezen dat geloofservaringen belangrijk voor ons zijn. Die dragen ons in het geloof. Eén zo’n ervaring wil ik  graag vertellen. Ik wilde Gods kinderen in Midden-Amerika dienen en was van plan een dienst te houden in Nicaragua. Mijn vlucht ging via Miami naar Managua, de hoofdstad van Nicaragua.

In Miami constateerde ik dat de controle van paspoorten en personen veel tijd ging kosten. Alle aankomende passagiers moesten langs de loketten en er ontstonden lange rijen. De afhandeling verliep uiterst traag. Het kostte me twee uur om erdoorheen te komen en ik dacht al met gemengde gevoelens aan de terugreis.

Na Nicaragua stond er nog een dienst in Panama op het programma. Daarvandaan zou ik weer via Miami naar Duitsland terugvliegen. Op de terugreis had ik in Miami krap twee uur de tijd, maar omdat het vliegtuig vertraging had, bleef daar minder dan anderhalf uur van over. Ik had  innig voor de terugreis gebeden, daarom vertrouwde ik er vast op dat de Heer de weg voor me zou vrijmaken en dat ik de aansluitende vlucht naar Duitsland wel zou halen. Maar mijn geloof werd wel erg op de proef gesteld.

In de hal waar de paspoortcontrole plaatsvond, hadden zich opnieuw lange rijen gevormd. Voor ieder loket stonden minstens 20 personen. Gezien de ervaringen van de heenreis hoefde ik er niet op te rekenen dat ik binnen anderhalf uur klaar zou zijn. Daarom probeerde ik om door medepassagiers aan te spreken  begrip voor mijn situatie te krijgen en vroeg of ik mocht voorgaan. Maar zoals het meestal gaat in zulke gevallen,  zei iedereen haast te hebben en dat het geen pas gaf om  te willen voordringen. Ook de ambtenaren tot wie ik me wendde, haalden de schouders op. De tijd verstreek…

“Wel”, dacht ik, “ik probeer het nog één keer.” En in stilte bad ik: “Lieve God, stuur toch een engel om mij hier doorheen te loodsen, anders mis ik de aansluiting.”

Dat zou erg onprettige gevolgen hebben gehad en er uiteindelijk toe hebben geleid dat mijn tijdschema behoorlijk in het honderd liep. Want voor de volgende dagen stonden er diverse besprekingen en conferenties op het programma. Ik waagde een laatste poging. Ik sprak nogmaals de beambte aan die vlak bij me stond en mij onverschillig leek aan te kijken. Ik had niet de indruk dat hij moeite voor mij zou doen. Desondanks stuurde hij me naar een andere ambtenaar: “Bij het loket daar in de hoek ziet u een man in uniform. U kunt het hem vragen.”

Ik liep erheen en vroeg die man om hulp. Ook hij leek niet erg geïnteresseerd. Maar toen gebeurde er iets opmerkelijks. De man keek me een paar seconden aan en ik kon merken dat hij nadacht. Even later veranderde de uitdrukking op zijn gezicht. Hij stond op en zei: “Ik zal u helpen.”

Hij nam me mee naar het speciale loket waar diplomaten hun formaliteiten kunnen afhandelen. Daar stonden een paar mensen te wachten, blijkbaar cabinepersoneel. Zij protesteerden wel toen wij voor gingen, maar hun reactie bleef binnen de perken omdat die man in uniform bij me was. Mijn begeleider zei iets tegen de man achter het loket en deze liet mij meteen bij zich komen.

Ik werd zó snel geholpen, dat ik mijn helper nauwelijks behoorlijk kon bedanken. Toen moest ik haast je, rep je naar de incheckbalie. Ook daar stonden lange rijen. Er was echter één balie waar niemand stond, omdat de medewerkster met andere werkzaamheden bezig was. Toen ik haar vroeg of ze mij kon helpen, was ze daartoe dadelijk bereid. Ze belde naar de gate om te melden dat er een verlate passagier aankwam, gaf me een instapkaart en loodste me door de bagagecontrole. Ik kwam nog op tijd bij het vliegtuig. Nog geen vijf minuten nadat ik was ingestapt, gingen de deuren dicht.

Het leek wel of ik droomde; ik liet de gebeurtenissen aan mijn geest voorbijgaan. Op de één of andere manier had ik het gevoel dat er engelen om me heen waren die de weg voor me hadden vrijgemaakt.

Het was allemaal nog wonderlijker dan ik het onder woorden kan brengen. De Heer heeft werkelijk geholpen! Misschien klinkt mijn verhaal  een beetje zweverig, maar ik ben onze hemelse Vader reusachtig dankbaar.

Wilhelm Leber

Woord van de maand

Christus maakt vrij!

(Januari 2020) Geliefde broeders en zusters, Hopelijk kunt u terugkijken op een goed jaar! Het is mijn wens dat u... [meer...]